Nieuw blog: Berichten uit Uganda.

Met dank aan mijn Internetprovider UTL (Uganda Telecom) presenteer ik ons nieuwe blog. Niet dat ze er enige hand in hebben gehad, in tegendeel. Na verschillende telefoontjes met de helpdesk, e-mails tot aan het hoofd sales department en bezoeken aan mijn accountmanager heb ik het echt even opgegeven. De aanklacht? Als beginnend webdesigner is het nogal verontrustend om vast te moeten stellen dat iets 'simpels' als een ftp link niet werkt. Als ik niet eens mijn eigen website in de lucht kan houden, hoe moet dat dan…

Wisselen van provider dan maar gauw. Maar in Uganda is dat een keus tussen twee of drie kwaden en het kost ook nog eens een klein vermogen. Ondertussen is dit blog natuurlijk gewoon erg handig (en wie kan nog zonder blog of Facebook / Hyves tegenwoordig!). Trouwe lezers hoeven nu ook niet eindeloos te zitten wachten op een nieuw ellenlang verhaal dat eens per kwartaal uit komt. Misschien niet zo leuk als de eigen site, maar dat komt ook nog wel goed. Beloftes genoeg, ook van de Internetproviders hier. Met smart wacht ik op een veelbelovende kabel die de dagelijkse digitale snelweg file naar de satelliet enigszins ontlast. Klinkt als een nieuwe Northern Bypass…en wie Oeganda /Kampala een beetje kent weet dat dat waarschijnlijk nog meer ellende meebrengt.

Veel leesplezier met de 9 nieuwe posts hieronder!

Verwachtingen bijstellen

Hoe zit het eigenlijk met het project EasySites waar ik afgelopen half jaar aan mee gewerkt heb? Het project is inmiddels op de rails en de cursisten zijn in principe klaar om van start te gaan als freelance webdesigners.

In principe zeg ik, want tot nu toe is het aantal sites dat ze hebben gemaakt beperkt. De middelen die we ze hebben gegeven (training, sitebuilder, forums, terugkomdagen, marketing materiaal, visitekaartjes etc) blijken toch niet voldoende motivatie te zijn om daadwerkelijk aan de slag te gaan. Om hun werk goed te kunnen doen, hebben ze goede internetverbinding in een internetcafé (en geld daarvoor) nodig en dat lijkt nu toch voor sommige de beperkende factor te zijn. Maar dat is het niet alleen. Tijdens de laatste geplande vergadering met alle cursisten kwamen er twee van de tien na ruim een uur wachten aanzetten. De rest liet zonder afbericht verstek gaan. De middelen van het bedrijfje waar ik voor werkte zijn helaas ook niet toerijkend om het hele EasySites project meer naamsbekendheid te geven wat een extra steuntje in de rug zou zijn. Ook mijn input is daardoor beperkt gebleven tot de eerste opzet. De Nedelandse ambassade liet weten geen financiele steun te kunnen geven aan een commercieel initiatief. Dat juist dit project een mogelijke grote toekomst perspectief beloofde voor een groep werkeloze Oegandesen bleek er niet toe te doen.

Zo lijkt dit ook weer een initiatief te worden met eenzelfde einde als Martens' zijn fotoproject in de eerdergenoemde documentaire. Maar goed, het heeft natuurlijk wat meer tijd nodig. Als er na elke trainingsronde twee enthousiaste kundige webdesigners overblijven is dat in principe een doel bereikt.

Waar begin ik aan?

Mijn nieuwe "carrière" als web-desiger lijkt nu een volgende fase in te gaan.
Met een betaalde opdracht achter de rug, een in de maak en nog een aantal verzoeken voor aanpassingen van bestaande websites gaat het balletje aardig rollen. Daar zou ik blij mee moeten zijn, maar het voelt vreemd. Want wil ik de stap wel maken?

Tuurlijk zegt een vriendin, je start toch lekker je eigen bedrijfje, eigen baas, dus eigen tempo, alles wat je verdient is meegenomen. Kon ik het maar zo simpel zien. Want wat doe ik met een Internetverbinding die het af laat weten, mijn (nog) beperkte kennis, werkvergunning, taksregistratie, en ben ik geen concurrentie voor de jongelui die we net hebben getraind met het EasySites project?

Natuurlijk niet, zegt een andere vriendin, er zijn er velen die binnen de expatgemeenschap wat bijklussen, er is geen haan die er naar kraait. En wat betreft kennis: al doende leer je. Dat laatste geld natuurlijk helemaal in het IT wereldje, wat je vandaag leert is morgen achterhaald, dus blijven leren moet je toch wel. En die expatmarkt is geen doelgroep voor EasySites, dus wat geeft het. Ik moet haar gelijk geven want dat laatste klopt ook. De paar potentiële klanten die ik sprak willen liever een site laten maken door een mede-expat, dan een jonge Oegandees die een hoop bling-bling op een site zet en denkt dat twintig verschillende lettertypes en kleuren mooi zijn. Voeg daar ook nog wat 'slang' en in SMS stijl geschreven tekst bij…Graag had ik nog verder gewerkt aan het EasySites project, maar dat zat er helaas niet in.

Dus daar gaan we: Heb je altijd al een website gewild, maar geen idee hoe het aan te pakken? Neem nu contact met mij op om te kijken wat er mogelijk is!